Η μεγάλη παρτούζα και οι γενετικοί χίπστερ: ένα επιστημολογικό δοκίμιο για τη θεωρία της εξέλιξης

Στη θεωρία της εξέλιξης, η μετατροπή ενός είδους Α σε ένα είδος Β χρειάζεται πολλές γενιές, κατά τις οποίες συμβαίνουν αδιόρατες αλλαγές σε κάποιους από τους απογόνους των ατόμων του Α, ορισμένοι εκ των απογόνων των οποίων θα αποτελέσουν, κάποτε τα πρώτα άτομα του είδους Β. Η διαδικασία αυτή, αν και αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της θεωρίας, δεν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού, πιθανόν εξαιτίας σοβαρών σφαλμάτων στο τμήμα προώθησης και πωλήσεων της Θεωρίας της Εξέλιξης. Πιθανόν να ονομάζουν τη διαδικασία αυτή ως «Α->Β», έτσι, με το βελάκι, προκαλώντας την απέχθεια μιας μεγάλης μερίδας των ανθρώπων που θα μπορούσαν να την κατανοήσουν και να τη βρουν συναρπαστική ή έστω να τη χρησιμοποιήσουν ως έναν ευχάριστο τρόπο για να περάσουν το χρόνο τους ενώ περιμένουν στο θάλαμο αναμονής του οδοντογιατρού τους.

Θα ήθελα να συμβάλω στην επιστήμη, προτείνοντας ένα πιασάρικο όνομα για τη διαδικασία «Α->Β». Το όνομα που προτείνω περιγράφει με ικανοποιητική ακρίβεια τη διαδικασία «Α->Β» για τα περισσότερα όντα του ζωϊκού βασιλείου, κεντρίζει το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού, προκαλεί αντιδράσεις και αυτόματη δημοσιότητα (δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα, λένε οι μαρκετίστες) και είναι πιο κατάλληλο εκπαιδευτικά από τα παραπλανητικά ονόματα που κυκλοφορούν στη διδακτική πιάτσα.

Το όνομα που προτείνω είναι: «η Μεγάλη Παρτούζα» (αγγλικά: the Big Bang)

Ένας «αλγόριθμος» για το διαχωρισμό της πολιτείας από το ποδόσφαιρο.

 Τους τελευταίους μήνες έχει αναθερμανθεί η συζήτηση για το διαχωρισμό της πολιτείας από την εκκλησία. Αν, όμως, μιλάμε για κάτι που έχει πολλούς πιστούς και φανατικούς, εξουσία, επιρροή και διαπλοκή, η αυτοκέφαλη ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδας έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Στην πρώτη θέση της λίστας βρίσκεται με διαφορά το ποδοσφαιρικό κατεστημένο.

Το ποδόσφαιρο έχει αρκετά κοινά με τις θρησκείες: είναι και τα δύο οργανωμένα συστήματα παροχής θεαμάτων που ορίζουν και διαχειρίζονται όχλους. Όπως υπάρχουν πολλές θρησκείες και αιρέσεις, έτσι υπάρχουν πολλά πρωταθλήματα και ομάδες.

Αν, λοιπόν, είναι λογικό το αίτημα του διαχωρισμού πολιτείας και εκκλησίας, τότε πολύ πιο έντονα θα έπρεπε να απαιτηθεί ο διαχωρισμός πολιτείας και ποδοσφαίρου.

Οι μουσικοί δίσκοι

Αυτό που συνδέει τους ανθρώπους με ηλικίες από (περίπου) 30 μέχρι (περίπου) 80, είναι οι μουσικοί δίσκοι.

Όταν λέω "δίσκοι" (το εξηγώ κυρίως για τους κάτω από 30) δεν εννοώ αποκλειστικά τα βινύλια. Εννοώ μια συλλογή τραγουδιών σε συγκεκριμένη σειρά που αποτελούν μία ενιαία οντότητα, ένα έργο. Στα Αγγλικά έχουμε τον κάπως πιο σωστό όρο "album", αλλά στα Ελληνικά ας πορευτούμε με το "δίσκο".

Για παράδειγμα, ο "Μεγάλος Ερωτικός" του Χατζιδάκι ή το "Sgt. Pepper Lonely Hearts Club Band" των Beatles αποτελούν δίσκους, είτε είναι γραμμένοι σε βινύλιο, είτε σε κασέτα, είτε σε CD, είτε ακόμα και σε ένα φάκελο στο κινητό ή σε μια λίστα αναπαραγωγής του γιουτιούμπ. Τα "Λιανοτράγουδα" και το "Lucy in the sky with diamonds" είναι υπέροχα τραγούδια από μόνα τους και δεν έχουν "ανάγκη" το δίσκο που τα περιέχει, αλλά παράλληλα αρκετοί από εμάς τα γνωρίζουμε ως το 5 και το 3, αντίστοιχα, των δίσκων τους.

Ματαιοδόξυλο

Ματαιοδόξυλο το (ουσιαστικό): ράβδος που χρησιμεύει στη λήψη σέλφεων. Παρά το συνθετικό "ξύλο", το ματαιοδόξυλο κατασκευάζεται συνήθως από μέταλλο ή πλαστικό. Διαθέτει οπωσδήποτε στη μία άκρη του ειδική υποδοχή για την τοποθέτηση ψηφιακής συσκευής με δυνατότητα λήψης φωτογραφιών, και μηχανισμό για την ενεργοποίηση αυτής της δυνατότητας από την άλλη άκρη της ράβδου. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πτυσσόμενο ώστε να μεταφέρεται πιο εύκολα.

Παράδειγμα: Δε θέλω να νομίζουν ότι πήγα μόνος μου ταξίδι, γι αυτό αγόρασα ένα μακρύ ματαιοδόξυλο και έτσι φαίνεται ότι όλο κάποιος άλλος με βγάζει φωτογραφίες.

Προέλευση: Το εξάρτημα αυτό, που οι Αμερικάνοι αποκαλούν "selfie stick" (ράβδος για σέλφεις) χρησιμεύει κυρίως ως τονωτικό της ματαιοδοξίας μας. Βέβαια, δεν είναι αναγκαστικά ξύλινο, αλλά το "ξ" από τη ματαιοδοξία παντρεύεται όμορφα με το "ξ" του ξύλου δίνοντας μια αίσθηση φυσικότητας σε αυτή την υπέροχη νέα λέξη.

Σέλφη

Σέλφη η (ουσιαστικό): η αυτοφωτογραφία, το αποτέλεσμα της αυτοφωτογράφισης. Η σέλφη συνήθως λαμβάνεται με κινητό τηλέφωνο, αλλά μπορεί κανείς να τη δημιουργήσει με οποιαδήποτε συσκευή με δυνατότητα λήψης φωτογραφιών, ακόμα και αναλογικών. Αν και οι περισσότερες σέλφεις σχεδιάζονται και εκτελούνται πολύ προσεκτικά, συνήθως δίνουν την αίσθηση της πρόχειρης λήψης, ώστε να ελαττωθεί η αίσθηση της ματαιοδοξίας. Η "μουσούδα της πάπιας" και η λήψη από ψηλά με κοίταγμα στην κάμερα αποτελούν τις πιο συνηθισμένες πόζες σέλφεων.

Παράδειγμα:
- Βρε καλή μου, πήγες διακοπές και φωτογράφησες όλα τα ιστορικά κτήρια; Τράβα και καμιά σέλφη να δούμε τα βυζιά σου!
- Τι;
- Τίποτα.

Κλίση:

• η σέλφη
• της σέλφεως - ης
• τη σέλφη
• οι σέλφεις
• των σέλφεων (ή και των σελφών)
• τις σέλφεις

Προέλευση: από το αμερικάνικο "selfie" που προφέρεται "σέλφι". O πληθυντικός είναι "selfies" και προφέρεται "σέλφις", όπως δηλαδή και τα πλέον εγωιστικά οστρακοειδή, τα selfish shellfish.

Διαρροές

Εδώ και καιρό με απασχολεί ένα λάθος που συναντώ συχνά στα ΜΜΕ και το κρατούσα μέσα μου, αλλά τώρα αποφάσισα να το διαρρεύσω. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται η λέξη "διαρρέω".

Όσοι παρακολουθούν τα ΜΜΕ της χώρας μας, θα έχουν παρατηρήσει τη λέξη να χρησιμοποιείται με το λανθασμένο τρόπο που τη χρησιμοποιώ κι εγώ στην πρώτη φράση του παρόντος.

Πριν πάμε παρακάτω θα ξεκαθαρίσω ότι δε με ενοχλεί τόσο πολύ το λάθος αυτό καθ' αυτό. Η γλώσσα είναι ζωντανή και εξελίσσεται μέσα από τα λάθη. Ωστόσο, θεωρώ σημαντικό το να ξεχωρίζουμε τη διαρροή από την εσκεμμένη παροχή ή την αποκάλυψη.

Προσωπικές λίστες βιβλίων στην οψόβιβλο (facebook)

Έπαιξα το παιχνίδι οψοβίβλου με τη λίστα βιβλίων, το παίξατε κι εσείς και τώρα ήρθε η ώρα να το σχολιάσουμε. Ας θυμηθούμε τι λέει το κείμενο:

Rules: on your status, list 10 books that have stayed with you in some way. Don't take more than a few minutes and don't think too hard. They don't have to be great works of literature, just books that have affected you in some way. Then tag 10 friends including me, so I can see your list.

Πρόχειρη μετάφραση: στον τοίχο σου γράψε μια λίστα με 10 βιβλία που έχουν μείνει μαζί σου με κάποιο τρόπο. Να μη σου πάρει πάνω από λίγα λεπτά και μην το πολυσκεφτείς. Δε χρειάζεται να είναι αριστουργήματα της λογοτεχνίας, απλώς βιβλία που σε έχουν επηρεάσει με κάποιο τρόπο. Στη συνέχεια επισήμανε (τάγκαρε) 10 φίλους, περιλαμβανομένης της αφεντιάς μου, για να δω τη λίστα σου.

(σημειώστε το "πρόχειρη μετάφραση", θα μας χρειαστεί αργότερα)

Η φράση-κλειδί είναι το "Don't take more than a few minutes and don't think too hard" ("Να μη σου πάρει πάνω από λίγα λεπτά και μην το πολυσκεφτείς").

Π.ε.π.

π.ε.π.  (ακρωνύμιο): παρεμπιπτόντως. Η χρήση του προορίζεται κυρίως για γραπτή διαδικτυακή επικοινωνία.
Παράδειγμα: Τι θα κάνεις την Κυριακή; Πεπ είδα τον Κυριάκο προχθές.
Προέλευση: εμπνευσμένο από το αμερικάνικο b.t.w. (by the way), που σημαίνει "παρεμπιπτόντως". Η λέξη προς λέξη απόδοση θα μας έδινε το ακρωνύμιο π.τ.ο. (παρά τη οδό), το οποίο δεν άρεσε σε κανέναν επειδή (α) υπήρχε ήδη λέξη που αποδίδει το νόημα καλύτερα από το π.τ.ο. και επίσης (β) μπορεί να συγχέεται με ένα άλλο ακρωνύμιο της ελληνικής διαδικτυακής κοινής.

Ο εφιάλτης της επιχειρηματικότητας

Κάνε την κρίση ευκαιρία. Γίνε αφεντικό του εαυτού σου. Κάνε το χόμπι σου επάγγελμα. Γίνε δημιουργικός και πραγματοποίησε τα όνειρά σου. Αυτές οι προτροπές είναι τόσο συχνές, που αρκετοί από εμάς έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι πάντοτε ονειρεύονταν να κάνουν τι δική τους επιχείρηση. Πόσοι, όμως, μπορούν ρεαλιστικά να τα καταφέρουν; Ήθελε στ' αλήθεια κανένας από εμάς να είναι αφεντικό του εαυτού του; Και έχουν σχέση όλα αυτά με τα πραγματικά όνειρα και τις επιθυμίες μας;

Σε αυτό το άρθρο δε θα ασχοληθούμε με την προέλευσή των προτροπών, ούτε με τις σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβουν. Θα προσπαθήσουμε, όμως, να τις αποκρυπτογραφήσουμε και να θυμηθούμε ποια ήταν στ' αλήθεια τα όνειρά μας.

Δεομερικός -η -ο, Δεομερικότητα

Δεομερικός -η -ο (επίθετο): Απίθανος, μοναδικός, εκπληκτικός! Παράγωγο: δεομερικότητα

Παράδειγμα: "Το νέο iPhone είναι δεομερικό!". Αλλά και ειρωνικά: "Έβαλες μπλε φωτάκια στο κάτω μέρος του παλιού σου ζάσταβα; Δεομερικό!".

Προέλευση: Από το αμερικάνικο awesome που είναι σύνθετη λέξη: awe (δέος) και some (μερικός).

Η ευτυχία του να μην έχεις τηλεόραση

Σταμάτησα να παρακολουθώ τηλεόραση το 1996. Αυτή η απόφασή μου έγινε, αρχικά, δεκτή με θετικά σχόλια από το περιβάλλον μου, αλλά αργότερα θεωρήθηκε ένα είδος παραξενιάς. Οι άνθρωποι με αντιμετώπιζαν όπως αντιμετωπίζουν κάποιον που σταμάτησε να χρησιμοποιεί το αμάξι του και πάει στη δουλειά με ποδήλατο. Όλοι μου είπαν "μπράβο, την καλύτερη δουλειά κάνεις", αλλά το θεωρούσαν κάπως περίεργο. Γιατί, όμως;

Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τηλεόραση (πρώτα κρατική, μετά ιδιωτική) και βίντεο. Πρόλαβα το ευρωμπάσκετ του ΄87, τις θρυλικές τηλε-σειρές του Γιώργου Κωνσταντίνου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη να διαφημίζει καφέ φίλτρου και τον Νίκο Γκάλη σοκολατούχο γάλα, και το Στάθη Ψάλτη να θεωρείται ο πιο εμπορικός ηθοποιός. Και φυσικά αυτό:

Οι Βαρδινογιάννηδες ξεκληρίζουν ολόκληρα χωριά για να βγάλουν φράγκα

Αποφάσισα να κάνω ένα ωραίο παιχνίδι: να βρω με εντελώς τυχαίο τρόπο ένα άρθρο από το δίκτυο και να το αναδημοσιεύσω. Πως τα φέρνει η τύχη, και πέφτω επάνω σε ένα άρθρο του Πιτσιρίκου για τραμπουκισμούς, φόνους, απάτες και διεθνείς κομπίνες που σχετίζονται με την οικογένεια Βαρδινογιάννη και έχουν θύματα από απλούς ανθρώπους, έως ολόκληρα χωριά ή και λαούς. Αφού αυτό μου έτυχε, εγώ τι να κάνω; Να γυρίσω την πλάτη στην τύχη μου; Δεν είναι σωστό.

Μα γιατί οι εκλογές δεν εκφράζουν όλες τις απόψεις;

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα e-mail που έστειλα σε μερικά φιλικά άτομα. Σβήνω τα ονόματά τους, κυρίως επειδή μετέφερα το (δικό μου) κείμενο εδώ, χωρίς να πάρω την άδεια τους. Αξίζει, ίσως, να αναφέρουμε την αφορμή: ένα από τα φιλικά άτομα αναρωτήθηκε για πιο λόγο αγνοούνται τα λευκά, που είναι συνειδητή ψήφος, και δεν μεταφράζονται π.χ. σε έδρανα που δεν καταλαμβάνει κανείς. Στην απάντησή μου διατυπώνω την άποψη ότι οι εκλογές δεν είναι για να εκφράζουν απόψεις, αλλά για να δημιουργούν κοινοβούλια.

Eurovision και εκλογές

Το σύστημα ψηφοφορίας στις βουλευτικές εκλογές μας καλεί να επιλέξουμε ένα, μόνο, συνδυασμό. Αντίθετα, στη eurovision κάθε χώρα μπορεί να ψηφίσει 10 άλλες χώρες. Το σύστημα της eurovision είναι πιο ρεαλιστικό, διότι λαμβάνει υπόψιν του το γεγονός ότι ελάχιστοι ψηφοφόροι ταυτίζονται απόλυτα με ένα και μόνο κόμμα. Οι περισσότεροι επιλέγουν αυτό που πιστεύουν ότι θα τους ωφελήσει περισσότερο ή έστω αυτό που το αισθάνονται πιο κοντά στα δικά τους πιστεύω. Συνήθως, όμως, δε θα είχαν αντίρρηση να ψηφίσουν και κάνα-δυο κόμματα ακόμα.

Με βάση τα παραπάνω, προτείνω σε κάθε εκλογικό κέντρο να υπάρχουν τρεις κάλπες: μια μεγάλη, μια μεσαία και μια μικρή. Ομοίως, οι ψηφοφόροι θα μπαίνουν στο παραβάν με τρία φακελάκια αντίστοιχου μεγέθους. Στο μεγάλο φακελάκι θα βάζουν το ψηφοδέλτιο του κόμματος που θέλουν να ψηφίσουν περισσότερο. Στο μεσαίο, τη δεύτερη επιλογή τους. Στο μικρό, την τρίτη. Μετά, θα ρίχνουν κάθε φακελάκι στην αντίστοιχη κάλπη. Προφανώς, θα μπορούν να ρίξουν λευκό σε μία ή περισσότερες κάλπες.

Κατά την καταμέτρηση, κάθε μεγάλη σε μέγεθος ψήφος θα μετράει 4 βαθμούς, κάθε μεσαία 2 και η μικρή 1. Έτσι, για παράδειγμα, κάποιος ψηφοφόρος θα μπορεί να δώσει 4 βαθμούς στην Ένωση Κεντρώων - Βασίλης Λεβέντης, 2 στο Κόμμα Πειρατών Ελλάδας κι 1 λευκό. Κάποιος άλλος μπορεί να ψηφίσει π.χ. μόνο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λίγο (2 βαθμοί - σε όλες τις άλλες κάλπες ρίχνει λευκό)., κ.ο.κ. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν οι πολίτες να διατυπώσουν καλύτερα την περιώνυμη λαϊκή εντολή.

Ουτοπία: το στήριγμα της δημοκρατίας

Ουτοπία: σύνθετη ξένη λέξη που κατασκευάστηκε από τις ελληνικές ου και τόπος. Κυριολεκτικά σημαίνει τον τόπο ή την κατάσταση που δεν υπάρχει. Με τη θετική της έννοια χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την κατάσταση που δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα. Στην αρνητική της διάσταση, περιγράφει το ανέφικτο και το ανεκπλήρωτο. Η δημοκρατία, στη γνήσια μορφή της, είναι μία ουτοπία και με τη θετική και με την αρνητική έννοια. 

1967 - 2011 - βρείτε τις διαφορές!

Η Κυβέρνηση Παπαδήμου

Στις 11 Νοεμβρίου του 2011 ξεκίνησε η θητεία της σχεδόν πραξικοπηματικής κυβέρνησης "Παπαδήμου". Ο λαός αντέδρασε μουδιασμένα στη περίεργη ιστορική συγκυρία: κάποιοι (ποιοι;) αποφάσισαν να καταργήσουν την (τουλάχιστον νόμιμα εκλεγμένη) κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να δημιουργήσουν μια υποχρεωτική συμμαχία 3 κομμάτων με πρωθυπουργό κάποιον τραπεζίτη. WTF?

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κανονικής χούντας και οι ομοιότητες με το καθεστώς της επταετίας 1967-1974 είναι τόσο έντονες που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πέσει επάνω τους κατά λάθος. Βέβαια, υπάρχουν και διαφορές.

Ας δούμε και τις μεν και τις δε:

Καταλαμβάνοντας το κοινοβούλιο

Το μεσημέρι της 19ης Οκτωβρίου

υπήρχε πυκνό πλήθος σε όλη την

περιοχή που είναι σημειωμένη με

κόκκινο χρώμα. Από εδώ.

Στις 19 και 20 Οκτωβρίου του 2011 εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα διαδήλωσαν εναντίων των εξαθλιωτικών μέτρων της κυβέρνησης, των ταπεινωτικών για τη χώρα και τη ζωή μας χειρισμών της, αλλά και εναντίων του υπάρχοντος τοπικού και ξενικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος που ελέγχει το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Είναι προφανές ότι όλοι οι χειρισμοί στρέφονται εναντίων ημών, των μικρών και τους μεσαίων, αφαιρώντας τις όποιες οικονομίες και περιουσίες μας (με απίστευτα αυστηρούς φόρους, μειώσεις μισθών, απολύσεις, κλπ.), μας στερούν κάθε μορφή κρατικής πρόνοιας (αφαιρώντας την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, παιδείας, σύνταξης, κλπ.) καθώς και ατομικές και πολιτικές ελευθερίες (αύξηση ωρών εργασίας, αφαίρεση εργασιακών δικαιωμάτων που ίσχυαν για περισσότερο από έναν αιώνα, κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου, κ.α.). Στην Αθήνα η απεργία ήταν εκπληκτικά μαζική και δυναμική και η πορεία πρωτόγνωρη. Η πρωτεύουσα έζησε τη δόξα του να είναι η σημαντικότερη πόλη του κόσμου για δύο ημέρες.

Στις 19 Οκτωβρίου βρέθηκα μπροστά στη Βουλή μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους Έλληνες. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, υπερενισχυμένες για την περίσταση, φρουρούσαν το προαύλιο του ιστορικού κτηρίου, αλλά οι διαδηλωτές, σε μεγάλη πυκνότητα, έφταναν μέχρι τα σκαλιά του κοινοβουλίου. Μοιραίο ήταν να σκεφτώ ότι αν είναι να γίνει ποτέ κατάληψη της Βουλής από τον κόσμο, θα συνέβαινε σήμερα. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Σε αυτό το κείμενο δεν εξετάζω τους λόγους που το πλήθος δεν επιχείρησε να εισβάλει με τη βία στο κοινοβούλιο. Εξετάζω, όμως, τις προοπτικές και τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας.

Η ταυτότητα

Η αστυνομική ταυτότητα προϋποθέτει κάτι απίστευτο: πιστεύει ότι εγώ είμαι εγώ. Κατά βάθος πιστεύω κι εγώ το ίδιο πράγμα, αλλά αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, δεν είναι κάτι το προφανές, και μάλλον πρόκειται για ψευδαίσθηση. Κανένας από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο δε θα πρέπει να θεωρεί βέβαιο ότι είναι ένα συγκεκριμένο άτομο. Η έννοια της ταυτότητας είναι τόσο πολύπλοκη, που είναι ευκολότερο για τη λογική μας να θεωρήσουμε ότι δεν υπάρχουμε ως ξεχωριστές οντότητες, παρά το ότι ενδεχομένως διαθέτουμε διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης, εκπτωτικές κάρτες σε αλυσίδες σουπερμάρκετ ή αστυνομικές ταυτότητες.

Η ζωή και ο θάνατος κάθε ανθρώπου

Θα ξεκινήσω αυτό το εντελώς φιλοσοφικό δημοσίευμα με ιστολογικό τρόπο, δηλαδή όπως οι περισσότεροι ιστολόγοι, θα διηγηθώ της εμπειρίες της ημέρας μου και από τις μύγες τους θα προσπαθήσω να βγάλω ξύγκι για να δέσει το φιλοσοφικό μου επιχείρημα καλύτερα. Ή μάλλον θα τις πάρω ως αφορμές για να επεκταθώ στις δικές μου απόψεις πάνω στο ζήτημα που θα θίξω εδώ, και που δεν είναι άλλο από τη ζωή και το θάνατο.

Τρεις Λύσεις για την Κρίση

Τον τελευταίο καιρό πολλά έχουν γραφτεί, ειπωθεί, παρουσιαστεί και πραγματοποιηθεί σχετικά με τη λεγόμενη "Ελληνική κρίση". Οι πιο στενόμυαλοι αντιμετωπίζουν την κρίση ως καθαρά οικονομική ή ακόμα και σκέτα "χρηματοπιστωτική", ενώ στην πραγματικότητα η κρίση είναι πολιτική, κοινωνική, ηθική, ακόμα και τεχνολογική. Η ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων απαιτεί επαναστατικές ενέργειες, βαθιές τομές, τεράστιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, σύγκρουση με το κατεστημένο, πρωτοποριακές ιδέες.

Αυτό που αρκετοί δεν καταφέρνουν να δουν είναι ότι η κρίση είναι παγκόσμια, κι επομένως και η λύση πρέπει να είναι παγκόσμια. Για παράδειγμα, καλά κάνουμε και βγαίνουμε στους δρόμους, αλλά μόνοι μας δεν πρόκειται να πετύχουμε και πολλά, αν δεν έχουμε τη στήριξη τουλάχιστον των άλλων Ευρωπαίων. Από την άλλη πλευρά, αν δούμε το ζήτημα πιο πρακτικά, ίσως είναι πιο επείγον να λύσουμε "τα του οίκου μας" και στη συνέχεια να συμβάλουμε στην ιστορικά αναπόφευκτη παγκόσμια αλλαγή.

Μετά από ώριμη σκέψη και κάποια λογική ποσότητα αλκοόλ, κατάφερα να σκεφτώ τρεις εκπληκτικές λύσεις για το Ελληνικό Πρόβλημα. Κάθε λύση αντιμετωπίζει πολλές πτυχές του Ελληνικού Ζητήματος και αν συνδυαστούν ή εφαρμοστούν με τη σειρά που τις παρουσιάζω, το πρόβλημα θα εκλείψει εντελώς.