Ο εφιάλτης της επιχειρηματικότητας

Κάνε την κρίση ευκαιρία. Γίνε αφεντικό του εαυτού σου. Κάνε το χόμπι σου επάγγελμα. Γίνε δημιουργικός και πραγματοποίησε τα όνειρά σου. Αυτές οι προτροπές είναι τόσο συχνές, που αρκετοί από εμάς έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι πάντοτε ονειρεύονταν να κάνουν τι δική τους επιχείρηση. Πόσοι, όμως, μπορούν ρεαλιστικά να τα καταφέρουν; Ήθελε στ' αλήθεια κανένας από εμάς να είναι αφεντικό του εαυτού του; Και έχουν σχέση όλα αυτά με τα πραγματικά όνειρα και τις επιθυμίες μας;

Σε αυτό το άρθρο δε θα ασχοληθούμε με την προέλευσή των προτροπών, ούτε με τις σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβουν. Θα προσπαθήσουμε, όμως, να τις αποκρυπτογραφήσουμε και να θυμηθούμε ποια ήταν στ' αλήθεια τα όνειρά μας.

Δεομερικός -η -ο, Δεομερικότητα

Δεομερικός -η -ο (επίθετο): Απίθανος, μοναδικός, εκπληκτικός! Παράγωγο: δεομερικότητα

Παράδειγμα: "Το νέο iPhone είναι δεομερικό!". Αλλά και ειρωνικά: "Έβαλες μπλε φωτάκια στο κάτω μέρος του παλιού σου ζάσταβα; Δεομερικό!".

Προέλευση: Από το αμερικάνικο awesome που είναι σύνθετη λέξη: awe (δέος) και some (μερικός).

Η ευτυχία του να μην έχεις τηλεόραση

Σταμάτησα να παρακολουθώ τηλεόραση το 1996. Αυτή η απόφασή μου έγινε, αρχικά, δεκτή με θετικά σχόλια από το περιβάλλον μου, αλλά αργότερα θεωρήθηκε ένα είδος παραξενιάς. Οι άνθρωποι με αντιμετώπιζαν όπως αντιμετωπίζουν κάποιον που σταμάτησε να χρησιμοποιεί το αμάξι του και πάει στη δουλειά με ποδήλατο. Όλοι μου είπαν "μπράβο, την καλύτερη δουλειά κάνεις", αλλά το θεωρούσαν κάπως περίεργο. Γιατί, όμως;

Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τηλεόραση (πρώτα κρατική, μετά ιδιωτική) και βίντεο. Πρόλαβα το ευρωμπάσκετ του ΄87, τις θρυλικές τηλε-σειρές του Γιώργου Κωνσταντίνου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη να διαφημίζει καφέ φίλτρου και τον Νίκο Γκάλη σοκολατούχο γάλα, και το Στάθη Ψάλτη να θεωρείται ο πιο εμπορικός ηθοποιός. Και φυσικά αυτό:

Οι Βαρδινογιάννηδες ξεκληρίζουν ολόκληρα χωριά για να βγάλουν φράγκα

Αποφάσισα να κάνω ένα ωραίο παιχνίδι: να βρω με εντελώς τυχαίο τρόπο ένα άρθρο από το δίκτυο και να το αναδημοσιεύσω. Πως τα φέρνει η τύχη, και πέφτω επάνω σε ένα άρθρο του Πιτσιρίκου για τραμπουκισμούς, φόνους, απάτες και διεθνείς κομπίνες που σχετίζονται με την οικογένεια Βαρδινογιάννη και έχουν θύματα από απλούς ανθρώπους, έως ολόκληρα χωριά ή και λαούς. Αφού αυτό μου έτυχε, εγώ τι να κάνω; Να γυρίσω την πλάτη στην τύχη μου; Δεν είναι σωστό.

Μα γιατί οι εκλογές δεν εκφράζουν όλες τις απόψεις;

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα e-mail που έστειλα σε μερικά φιλικά άτομα. Σβήνω τα ονόματά τους, κυρίως επειδή μετέφερα το (δικό μου) κείμενο εδώ, χωρίς να πάρω την άδεια τους. Αξίζει, ίσως, να αναφέρουμε την αφορμή: ένα από τα φιλικά άτομα αναρωτήθηκε για πιο λόγο αγνοούνται τα λευκά, που είναι συνειδητή ψήφος, και δεν μεταφράζονται π.χ. σε έδρανα που δεν καταλαμβάνει κανείς. Στην απάντησή μου διατυπώνω την άποψη ότι οι εκλογές δεν είναι για να εκφράζουν απόψεις, αλλά για να δημιουργούν κοινοβούλια.

Eurovision και εκλογές

Το σύστημα ψηφοφορίας στις βουλευτικές εκλογές μας καλεί να επιλέξουμε ένα, μόνο, συνδυασμό. Αντίθετα, στη eurovision κάθε χώρα μπορεί να ψηφίσει 10 άλλες χώρες. Το σύστημα της eurovision είναι πιο ρεαλιστικό, διότι λαμβάνει υπόψιν του το γεγονός ότι ελάχιστοι ψηφοφόροι ταυτίζονται απόλυτα με ένα και μόνο κόμμα. Οι περισσότεροι επιλέγουν αυτό που πιστεύουν ότι θα τους ωφελήσει περισσότερο ή έστω αυτό που το αισθάνονται πιο κοντά στα δικά τους πιστεύω. Συνήθως, όμως, δε θα είχαν αντίρρηση να ψηφίσουν και κάνα-δυο κόμματα ακόμα.

Με βάση τα παραπάνω, προτείνω σε κάθε εκλογικό κέντρο να υπάρχουν τρεις κάλπες: μια μεγάλη, μια μεσαία και μια μικρή. Ομοίως, οι ψηφοφόροι θα μπαίνουν στο παραβάν με τρία φακελάκια αντίστοιχου μεγέθους. Στο μεγάλο φακελάκι θα βάζουν το ψηφοδέλτιο του κόμματος που θέλουν να ψηφίσουν περισσότερο. Στο μεσαίο, τη δεύτερη επιλογή τους. Στο μικρό, την τρίτη. Μετά, θα ρίχνουν κάθε φακελάκι στην αντίστοιχη κάλπη. Προφανώς, θα μπορούν να ρίξουν λευκό σε μία ή περισσότερες κάλπες.

Κατά την καταμέτρηση, κάθε μεγάλη σε μέγεθος ψήφος θα μετράει 4 βαθμούς, κάθε μεσαία 2 και η μικρή 1. Έτσι, για παράδειγμα, κάποιος ψηφοφόρος θα μπορεί να δώσει 4 βαθμούς στην Ένωση Κεντρώων - Βασίλης Λεβέντης, 2 στο Κόμμα Πειρατών Ελλάδας κι 1 λευκό. Κάποιος άλλος μπορεί να ψηφίσει π.χ. μόνο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λίγο (2 βαθμοί - σε όλες τις άλλες κάλπες ρίχνει λευκό)., κ.ο.κ. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν οι πολίτες να διατυπώσουν καλύτερα την περιώνυμη λαϊκή εντολή.

Ουτοπία: το στήριγμα της δημοκρατίας

Ουτοπία: σύνθετη ξένη λέξη που κατασκευάστηκε από τις ελληνικές ου και τόπος. Κυριολεκτικά σημαίνει τον τόπο ή την κατάσταση που δεν υπάρχει. Με τη θετική της έννοια χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την κατάσταση που δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα. Στην αρνητική της διάσταση, περιγράφει το ανέφικτο και το ανεκπλήρωτο. Η δημοκρατία, στη γνήσια μορφή της, είναι μία ουτοπία και με τη θετική και με την αρνητική έννοια. 

1967 - 2011 - βρείτε τις διαφορές!

Η Κυβέρνηση Παπαδήμου

Στις 11 Νοεμβρίου του 2011 ξεκίνησε η θητεία της σχεδόν πραξικοπηματικής κυβέρνησης "Παπαδήμου". Ο λαός αντέδρασε μουδιασμένα στη περίεργη ιστορική συγκυρία: κάποιοι (ποιοι;) αποφάσισαν να καταργήσουν την (τουλάχιστον νόμιμα εκλεγμένη) κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να δημιουργήσουν μια υποχρεωτική συμμαχία 3 κομμάτων με πρωθυπουργό κάποιον τραπεζίτη. WTF?

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κανονικής χούντας και οι ομοιότητες με το καθεστώς της επταετίας 1967-1974 είναι τόσο έντονες που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πέσει επάνω τους κατά λάθος. Βέβαια, υπάρχουν και διαφορές.

Ας δούμε και τις μεν και τις δε:

Καταλαμβάνοντας το κοινοβούλιο

Το μεσημέρι της 19ης Οκτωβρίου

υπήρχε πυκνό πλήθος σε όλη την

περιοχή που είναι σημειωμένη με

κόκκινο χρώμα. Από εδώ.

Στις 19 και 20 Οκτωβρίου του 2011 εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα διαδήλωσαν εναντίων των εξαθλιωτικών μέτρων της κυβέρνησης, των ταπεινωτικών για τη χώρα και τη ζωή μας χειρισμών της, αλλά και εναντίων του υπάρχοντος τοπικού και ξενικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος που ελέγχει το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Είναι προφανές ότι όλοι οι χειρισμοί στρέφονται εναντίων ημών, των μικρών και τους μεσαίων, αφαιρώντας τις όποιες οικονομίες και περιουσίες μας (με απίστευτα αυστηρούς φόρους, μειώσεις μισθών, απολύσεις, κλπ.), μας στερούν κάθε μορφή κρατικής πρόνοιας (αφαιρώντας την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, παιδείας, σύνταξης, κλπ.) καθώς και ατομικές και πολιτικές ελευθερίες (αύξηση ωρών εργασίας, αφαίρεση εργασιακών δικαιωμάτων που ίσχυαν για περισσότερο από έναν αιώνα, κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου, κ.α.). Στην Αθήνα η απεργία ήταν εκπληκτικά μαζική και δυναμική και η πορεία πρωτόγνωρη. Η πρωτεύουσα έζησε τη δόξα του να είναι η σημαντικότερη πόλη του κόσμου για δύο ημέρες.

Στις 19 Οκτωβρίου βρέθηκα μπροστά στη Βουλή μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους Έλληνες. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, υπερενισχυμένες για την περίσταση, φρουρούσαν το προαύλιο του ιστορικού κτηρίου, αλλά οι διαδηλωτές, σε μεγάλη πυκνότητα, έφταναν μέχρι τα σκαλιά του κοινοβουλίου. Μοιραίο ήταν να σκεφτώ ότι αν είναι να γίνει ποτέ κατάληψη της Βουλής από τον κόσμο, θα συνέβαινε σήμερα. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Σε αυτό το κείμενο δεν εξετάζω τους λόγους που το πλήθος δεν επιχείρησε να εισβάλει με τη βία στο κοινοβούλιο. Εξετάζω, όμως, τις προοπτικές και τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας.

Η ταυτότητα

Η αστυνομική ταυτότητα προϋποθέτει κάτι απίστευτο: πιστεύει ότι εγώ είμαι εγώ. Κατά βάθος πιστεύω κι εγώ το ίδιο πράγμα, αλλά αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, δεν είναι κάτι το προφανές, και μάλλον πρόκειται για ψευδαίσθηση. Κανένας από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο δε θα πρέπει να θεωρεί βέβαιο ότι είναι ένα συγκεκριμένο άτομο. Η έννοια της ταυτότητας είναι τόσο πολύπλοκη, που είναι ευκολότερο για τη λογική μας να θεωρήσουμε ότι δεν υπάρχουμε ως ξεχωριστές οντότητες, παρά το ότι ενδεχομένως διαθέτουμε διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης, εκπτωτικές κάρτες σε αλυσίδες σουπερμάρκετ ή αστυνομικές ταυτότητες.

Η ζωή και ο θάνατος κάθε ανθρώπου

Θα ξεκινήσω αυτό το εντελώς φιλοσοφικό δημοσίευμα με ιστολογικό τρόπο, δηλαδή όπως οι περισσότεροι ιστολόγοι, θα διηγηθώ της εμπειρίες της ημέρας μου και από τις μύγες τους θα προσπαθήσω να βγάλω ξύγκι για να δέσει το φιλοσοφικό μου επιχείρημα καλύτερα. Ή μάλλον θα τις πάρω ως αφορμές για να επεκταθώ στις δικές μου απόψεις πάνω στο ζήτημα που θα θίξω εδώ, και που δεν είναι άλλο από τη ζωή και το θάνατο.

Τρεις Λύσεις για την Κρίση

Τον τελευταίο καιρό πολλά έχουν γραφτεί, ειπωθεί, παρουσιαστεί και πραγματοποιηθεί σχετικά με τη λεγόμενη "Ελληνική κρίση". Οι πιο στενόμυαλοι αντιμετωπίζουν την κρίση ως καθαρά οικονομική ή ακόμα και σκέτα "χρηματοπιστωτική", ενώ στην πραγματικότητα η κρίση είναι πολιτική, κοινωνική, ηθική, ακόμα και τεχνολογική. Η ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων απαιτεί επαναστατικές ενέργειες, βαθιές τομές, τεράστιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, σύγκρουση με το κατεστημένο, πρωτοποριακές ιδέες.

Αυτό που αρκετοί δεν καταφέρνουν να δουν είναι ότι η κρίση είναι παγκόσμια, κι επομένως και η λύση πρέπει να είναι παγκόσμια. Για παράδειγμα, καλά κάνουμε και βγαίνουμε στους δρόμους, αλλά μόνοι μας δεν πρόκειται να πετύχουμε και πολλά, αν δεν έχουμε τη στήριξη τουλάχιστον των άλλων Ευρωπαίων. Από την άλλη πλευρά, αν δούμε το ζήτημα πιο πρακτικά, ίσως είναι πιο επείγον να λύσουμε "τα του οίκου μας" και στη συνέχεια να συμβάλουμε στην ιστορικά αναπόφευκτη παγκόσμια αλλαγή.

Μετά από ώριμη σκέψη και κάποια λογική ποσότητα αλκοόλ, κατάφερα να σκεφτώ τρεις εκπληκτικές λύσεις για το Ελληνικό Πρόβλημα. Κάθε λύση αντιμετωπίζει πολλές πτυχές του Ελληνικού Ζητήματος και αν συνδυαστούν ή εφαρμοστούν με τη σειρά που τις παρουσιάζω, το πρόβλημα θα εκλείψει εντελώς.

tl;dw

Ανοίγω και κλείνω τα μάτια μου

Ανοίγω τα βλέφαρα
κρύο και φως
όλα τα αισθήματα νέα κι οι αισθήσεις
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
κι είσαι ως εγώ μα άλλη,
κι εσύ μου μοιάζεις μα είσαι άλλος
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
κι όλα εισβάλουν μέσα απ' τα μάτια
βαθιά χάνονται μέσα στ' αυτιά
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
αέρας φυσάει στο πρόσωπό σου
κι εγώ μυρίζω βρεγμένο χώμα
κι οι γεύσεις κάνουν μικρές εκρήξεις
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
κλοτσώ μια μπάλα, γράφω ένα στίχο
βρίσκω κρυφό κάπου ένα μονοπάτι
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
ξάφνου είμαι ένας, ξάφνου είμαι κάποιος
έχω ψηλώσει μεσ' τον καθρέφτη
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
κι οι γεύσεις γίνονται ένα συνήθειο
τραγούδια πλάθω με παλιούς ήχους
εικόνες δίνω που δεν υπάρχουν
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
όλα τα έχουμε ξανακούσει
όλα τα έχουμε ξαναδεί
είμαστε μόνοι σε κοινές πόλεις
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
ποιος είμαι τούτος, πως έγινα έτσι;
πότε προλάβανε τα χρόνια να φύγουν;
θυμάμαι τις γεύσεις που μοιάζουν ίδιες
θυμάμαι τους ήχους που έχω βαρεθεί
κοιτώ τις εικόνες που είχα κοιτάξει
μυρίζω τ' αρώματα που ΄χουν μαραθεί
κλείνω τα βλέφαρα, ανοίγω τα βλέφαρα
και όλα σβήνουν και ξεθωριάζουν
όλα όσα είδα σ' αυτή τη γη
όλα όσα άκουσα, όλα όσα μύρισα
μα τώρα επιστρέφω
σε όσα μου έδωσαν αυτή τη ζωή
κλείνω τα βλέφαρα

Baby don't change your relationship status

Το παρακάτω τραγουδάκι θα προστεθεί στο υπό έκδοση LP με τίτλο εργασίας "The Social Networking Blues"

When you were here before I wanted to poke

but instead I ship a glass of iced cold coke

For you I photoshoped a funny cute cat

but you are not available, not even for chat

Your ignores bite my heart like a poisonous cactus

please, baby, don't change your relationship status

For you I spend my bandwidth to the latest bit

but I suspect you stopped following my tweets

You don't say "like" to my posts on your wall

and it's been a while since our last Skype call

Your ignores bite my heart like a poisonous cactus

please, baby, don't change your relationship status

I find guys performing likes and tags on your face

and that, my love, is not even the case

I especially hate a guy named Elson

who comments on a post that he met you in person

Your ignores bite my heart like a poisonous cactus

please, baby, don't change your relationship status

Nobody is online

Έγραψα μερικά στιχάκια στα αγγλικά, με σκοπό να μελοποιηθούν σε μελοδραματική μπαλάντα Β διαλογής και να χρηματοδοτηθούν από τις δύο εταιρίες που διαφημίζω με υποσυνείδητα μηνύματα (ποταπό σχέδιο, αλλά μόνο έτσι θα πιάσουμε τρελά φράγκα).

Nobody is online

I'm sitting right here and I'm all alone
nobody is calling, no sounds from the phone
I feel like it's late, but it's only nine
I check on facebook and nobody is online

There is nothing to do sitting on this chair
I 'm sweeping the floor but I''ve missed a hair
I feel terrible but I 'll say I'm fine
I check on skype and nobody is online

The night becomes darker, the street lights are on
I'm staying here and I 'm so alone
I can't bear anymore this lonelyness of mine
I check on the internet and nobody is online

Φαίδρος

Ελάχιστα λεπτά μετά τη δημοσίευση του προηγούμενου αρθρακιού, έπεσα επάνω σε αυτό το αρχαίο αλλά εντελώς σχετικό απόσπασμα:

Πλάτων - Φαίδρος 274b-279c

Κι από εκεί ξεχώρισα (ή μάλλον επανέφερα στη μνήμη μου) αυτό:

Η εξέλιξη της καχυποψίας στην τεχνολογική εξέλιξη

Είναι δύσκολο να είσαι καχύποπτος, όπως δύσκολο είναι και να μην είσαι. Η καχυποψία θέλει τέχνη και εμπειρία για να την εφαρμόσεις έτσι ώστε να έχει ωφέλιμα αποτελέσματα. Ομοίως και η θετική στάση μπορεί να μας παρασύρει σε παγίδες και λάθη. Αυτό, τουλάχιστον, είναι το σκεπτικό που χρησιμοποιώ για να κρίνω τόσο τους ανθρώπους που είναι πολύ επιφυλακτικοί προς την κάθε τεχνολογική εξέλιξη, όσο και εκείνους που ενθουσιάζονται μαζί της.

Ευτυχισμένο το προτελευταίο έτος πριν το τέλος του χρόνου

Δεν ξεχνώ