Ευφυής Εκπαίδευση

Αυτό είναι το τελευταίο μου δημιούργημα :)

Χρόνια πολλά!

Οι γυναίκες στα εικαστικά

Το φως που δε σβήνει ποτέ

Ανήλικοι επαναστάτες, ενωθείτε

Αυτές τις μέρες ένιωθα πολύ έντονα την ανάγκη να γράψω κάτι, αλλά δεν ήξερα τί θα μπορούσε να ήταν αυτό. Ο καθένας βγαίνει και λέει τη γνώμη του σε κάποιο μπλογκ ή σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο, και τη λέει με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιες συνθήκες που την ευτελίζει. Εν τω μεταξύ, οι άγνωστοι γνωστοί αναρχικοί, πιτσιρικάδες, μετανάστες και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο μιλούν στους δρόμους με δράσεις κι η γνώμη τους είναι αδύνατο να ευτελιστεί. Αυτός, νομίζω, ο τρόπος που διάλεξαν για να μιλήσουν είναι ο μόνος τρόπος να μιλήσει κανείς δημόσια χωρίς η άποψή του να χρησιμοποιηθεί για διάφορους διαφημηστικούς σκοπούς.

Ο λόγος χρησιμοποιεί σημεία, δηλαδή σήματα στα οποία αποδίδουμε σημασίες. Τα σημεία τους είναι πέτρες και μπουκάλια Άμστελ (ναι, δεν πειράζει, ας το πούμε κι αυτό) με εκρηκτικό μείγμα. Οι λέξεις τους τους είναι πυρκαγιές και κατεστραμένα αυτοκίνητα, ρημαγμένα πιασοκωλάδικα (μιλάω για τα μαγαζιά της Ερμού). Οι φράσεις τους είναι επισόδια σε όλη τη χώρα, σχεδόν μια εβδομάδα τώρα. Οι φράσεις μπορούν να γίνουν παράγραφοι, κεφάλαια, ιστορίες.

Εδώ θα περιγράψω το πως βλέπω τα πράγματα όσον αφορά τους ανήλικους. Θα είμαι πολύ συνοπτικός:

Σήμερα τα πανεπιστήμια είναι μπουρδέλα, και κάνω κατάχρηση του όρου, διότι τα μπουρδέλα είναι και οργανωμένα και ξέρουν τι κάνουν και τις υπηρεσίες τους τις παρέχουν μέσα σε κάποια λογικά πλαίσια. Τα πανεπιστήμια, πάλι, δεν παρέχουν σχεδόν τίποτα. Οι ακαδημαϊκοί είναι κοινοί απατεωνίσκοι που βολεύονται στο πανεπιστημιακό κατεστημένο, αν έχουν τις διασυνδέσεις (αν ξεφεύγει κανένας από τον κανόνα, του ζητώ ηλικρινά συγνώμη, υπάρχουν εξαιρέσεις και είναι πολύ σημαντικές). Οι φοιτητές θέλουν να περάσουν τα μαθήματα και να πάρουν το χαρτί. Δεν ξέρουν ούτε τι λένε τα μαθήματα ούτε τί θα το κάνουν το χαρτί, απλώς είναι κάτι που πρέπει να κάνουν, όπως ο στρατός ή το να βρουν δουλειά. Τα Γυμνάσια και κυρίως τα Λύκεια είναι υπό διάλυση. Κανένας από τους συμμετέχοντες δεν πιστεύει ότι χρησιμεύουν σε κάτι. Οι μαθητές που θέλουν να μπουν στα μπουρδέλα (τα πανεπιστήμια, δηλαδή) πρέπει να τα σκάσουν στην νομιμοποιημένη και στην παράνομη παραπαιδεία. Οι καθηγητές είναι υπαλοιλίσκοι του δημοσίου που θέλουν να τσεπώνουν το μισθό τους όσο πιο αθόρυβα γίνεται. Αν βρεθεί κανένας πιο ενεργητικός, οι γονείς φροντίζουν να κάνουν παράπονα εις βάρος του. Οι γονείς θέλουν καθηγητές που είναι αθόρυβοι κι άχρηστοι, για να μην έχουν επιροή στα παιδιά τους. Οι γονείς πρέπει να δουλεύουν μέρα-νύχτα για να ζήσουν τα παιδιά τους, να τα σπουδάσουν, να τους ανοίξουν κανένα μπακάλικο, να γίνουν κι αυτά όπως οι ίδιοι, μικροαστά, ίσως και μεσοαστά και, ποιος ξέρει, μπορεί και να πετύχουν κάτι περισσότερο. Δεν έχουν, όμως, χρόνο να ασχοληθούν μαζί τους. Τα παιδιά είναι μόνα τους.

Τα παιδιά είναι μόνα τους, ιδίως στις μικρές ηλικίες. Τα παιδάκια του δημοτικού δεν κάνουν, πια, παρέα το ένα με το άλλο έξω από το σχολείο, εκτός αν αυτό προγραμματιστεί και τα πάνε σε κανένα σημείο συνάντησης (π.χ. παιδότοπο). Είναι φοβερό! Εμείς βγαίναμε και παίζαμε στις γειτονιές και βλέπαμε ένα σωρό άλλα παιδάκια, και μη νομίζετε πως είμαι κανένας παππούς, ούτε τα άντα δεν έχω πιάσει ακόμα. Τα παιδιά, σήμερα, παίζουν μόνα τους, χωρίς μεγαλύτερους, χωρίς μικρότερους, με μόνη συντροφιά τους καμιά κονσόλα παιχνιδομηχανής, κανένα υπολογιστή, κάτι τέτοιο. Φυσιολογική εξέλιξη αυτού τα κοινωνικά δίκτυα στο διαδίκτυο (πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτά, μου έλεγε πρόσφατα ένας συνάδελφος, και έχουν κανένα συνομίλικό τους να μιλάνε). Ας σκεφτεί κάποιος τα παιδιά! Δηλαδή, τί τους έχετε κάνει; (δεν λέω "έχουμε κάνει" γιατί δεν θεωρώ ότι έχω λερώσει τα χέρια μου σε αυτό το θέμα).

Τα έφηβα παιδια είναι μισά παιδιά και μισοί ενήλικες (δυστυχώς χωρισμένα κατακόρυφα). Το παιδί μέσα τους νιώθει οργή, διότι κανένας δεν του έδωσε την προσοχή που θα έπρεπε. Έτσι είναι τα παιδάκια, αν δεν ασχολείσαι μαζί τους, εξοργίζονται. Έχουν ανάγκη την προσοχή σου και κυρίως την προσοχή των γονιών τους. Όταν οι γονείς τους δεν μπορούν αν τους τη δώσουν, τα παιδάκια εξοργίζονται. Για χρόνια. Μεγαλώνουν μέσα στην οργή. Αλλά υπάρχει και ο ενήλικας εαυτός τους. Οι 15χρονοι καταλαβαίνουν. Βλέπουν μπροστά τους το απόλυτο σκοτάδι. Δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ στο οποίο να ελπίζουν. Κανένας δεν μπορεί να τους υποσχεθεί ένα καλύτερο μέλλον. Το παρόν τους είναι μίζερο, το μέλλον τους είναι το ίδιο, υπάρχει ανεργεία, υπάρχει οικολογική καταστροφή, δεν είναι καν βέβαιο ότι θα υπάρχει ανθρωπότητα όταν μεγαλώσουν. Πως να μη νιώθουν οργή; Και λίγα κάψανε.

Αυτές οι καταστροφές δεν είναι μια απλή πολιτική εξέγερση, είναι μία ανακλαστική κίνηση. Δεν είναι, δηλαδή, επανάσταση, είναι κραυγή. Κι αν βλέπουμε τα ξεπουλημένα τηλε-κανάλια να σκύβουν για δυο λεπτά το κεφάλι από ντροπή, είναι γιατί πρόκειται για την κραυγή των δικών μας παιδιών που μας αφυπνίζει και μας κάνει, στιγμιαία, να αντιληφθούμε το μέγεθος της καταστροφής. Της καταστροφής που έχουμε προκαλέσει εμείς τόσα χρόνια σε αυτό τον κόσμο, όχι της υλικής φθοράς που είχαν μερικά μαγαζάκια και μερικές τράπεζες (τα οποία θα έχουν αποκατασταθεί μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα).

Αυτά που γράφω εδώ αφορούν μόνο ένα μικρό μέρος του φαινομένου, αυτό που έχει να κάνει με τη συμμετοχή τόσων ανήλικών. Δεν ασχολήθηκα ούτε με τις πολιτικο-κομματικές ισοροπίες, ούτε με τους αντιεξουσιαστές, ούτε με τη νεολαία, ούτε με τους μετανάστες, ούτε με τους "περιθωριακούς" και τα άλλα κομμάτια που συνθέτουν αυτή την εξέγερση.

Τα λόγια είναι περιτά. Ας ακούσουμε τί έχουν να πουν αυτοί που έχουν, ακόμα, κάτι να πουν: Κατάληψη ΑΣΟΕΕ

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις

Κοινωνική Προσφορά

Υπερωκυάνιο

Από Χίος 6-7 Δεκ 2008 μ.Χ.

Σήμερα αποφάσισα να φάω έξω, μόνος. Βρήκα ένα εστιατόριο-ψησταριά-κοτοπουλάδικο στο λιμάνι και πήγα εκεί. Είχε κόσμο. Εντόπισα ένα σημείο στον εξώστη που υπήρχε μία κενή θέση με ένα μικρό τραπεζάκι. Δυστυχώς, τα γκαρσόνια με γράψανε, κι ετσί αναγκάστηκα να τραβήξω μια φωτογραφία και να φύγω.

Αυτή είναι η ιστορία της φωτογραφίας που βλέπετε, η οποία απεικονίζει το χριστουγιάνικο διάκοσμο του μικρού εστιατορίου-ψησταριάς με φόντο ένα σκάφος του ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Ως φωτογράφος, προσπάθησα να τα βάλω όλα μέσα στο κάντρο, παρακούγοντας πολλές συμβουλές έμπειρων ή επαγγελματιών φωτογράφων. Ως Έλλην, φρόντισα να μη φαίνονται τα διακριτικά του σκάφους στη φωτογραφία. Ως πελάτης, αρχικά φρόντισα να διακρίνεται ο τίτλος του καταστήματος, αλλά στη συνέχεια αποφάσισα να γράψω αρνητικά σχόλια γι αυτούς στο μπλογκ και στον τοίχο δίπλα στο κατάστημα. Ευτυχώς, δεν επέμεινα στην αρχική μου παρόρμηση.

Μικρή πλατεία

ΑπόΧίος 6-7 Δεκ 2008 μ.Χ.

Στην οδό Κανάρη μπορεί, κανείς, να δει μία μικρή πλατεία με ένα συντριβάνι. Το βράδυ τα αυτοκίνητα περνούν από μπροστά της χωρίς να γυρίσουν να την κοιτάξουν. Η μικρή πλατεία χρησιμοποιείται κυρίως τη μέρα σαν διάβαση. Στο πίσω μέρος της υπάρχουν μικρά στενά σοκάκια απ΄ όπου μπορεί, κανείς, να περάσει στους πίσω δρόμους, χωρίς κανείς να το περιμένει. Οι κάτοικοι της πόλης γνωρίζουν αυτά τα μυστικά περάσματα, που οι επισκέπτες δεν θα ανακαλύψουν και τόσο εύκολα. Η μικρή πλατεία δείχνει μυστηριώδης το βράδυ. Κανείς δεν ειναι βέβαιος τί θα συναντήσει όταν στρίψει δεξιά ή αριστερά.

Το σήμα της τροχαίας συνεργάστηκε εντυπωσιακά με το φλας σε αυτή την εικόνα και με ανάγκασε να μην πετάξω αυτή τη φωτογραφία, αλλά, αντίθετα, να την κροπάρω για να τονίσω τη συγκεκριμένη λεπτομέρια. Η (ψηφιακή) φωρογραφική μου μηχανή είναι ανάξια λόγου, οπότε τα χριστούγεννα δέχομαι ευχάριστα σα δώρο μία DSLR

Από Χίος 6-7 Δεκ 2008 μ.Χ.

Από Κινηματογραφική Λέσχη Χίου

Αυτή την εβδομάδα, προβάλουμε Γιαπωνέζικο σινεμά. Και πάλι, δεν έχω ιδέα για το τί να περιμένω από την ταινία, όμως οι Γιαπωνέζοι πάντα έκαναν ωραίες ταινίες με πρωτότυπες κινηματογραφικές ιδέες που στη Δύση δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε αλλά μας είναι εύκολο να αποδεχτούμε.

Αυτή εδώ η ταινία έχει να κάνει με το τέλος της θλίψης ή του πένθους. Οι πρωταγωνιστές κουβαλάνε ο καθένας το δικό του σταυρό (ή κάποιο αντίστοιχο γιαπωνέζικο σύμβολο) και εμείς παρακολουθούμε την πορεία του πένθους και της θλίψης τους προς την ολοκλήρωση, εκεί όπου υπάρχει ηρεμία και γαλήνη. Τουλάχιστον αυτά λέει η κριτική που συνοδεύει το φυλάδιο του διανομέα.

Πιστεύω ότι αυτά τα κείμενα από τα φυλάδια των διανομέων γράφονται χωρίς οι συγγραφείς τους να έχουν δει την ταινία. Κάποιοι ίσως ρίχνουν μια ματιά στην αφίσα, κι αυτό είναι όλο. Καλά, εντάξει, δεν ξέρω πως ακριβώς τα γράφουν αυτά τα κείμενα, αλλά μοιάζουν με οροσκόπια: πολύ γενικά για να πιάνουν όλες τις πιθανές εξελίξεις. Αρκεί να θέλεις να πιστέψεις.

Μαυρίσαμε τη σελίδα μας γιατί συμμετέχουμε στη διαμαρτυρία
των καθηγητών πληροφορικής...

Συμμετέχουμε στη Διαμαρτυρία των Καθηγητών Πληροφορικής...

Οι καθηγητές Πληροφορικής αγωνιζόμαστε ενάντια στην απαξίωση - υποβάθμιση
του επιπέδου σπουδών Πληροφορικής στο Δημόσιο Σχολείο όπου πρόσφατα μεθόδευσε το ΥΠΕΠΘ
και απαιτούμε το αυτονόητο:

Οι αναθέσεις μαθημάτων Πληροφορικής να γίνονται μόνο σε καθηγητές Πληροφορικής (ΠΕ19,20).

Ο αριθμός μαθητών ανά καθηγητή στα εργαστηριακά μαθήματα να γίνει
δώδεκα (12) ΚΑΙ για τα
μαθήματα Πληροφορικής και όχι δεκαεπτά (17) όπως τώρα κατ εξαίρεση
ορίζει η νέα εγκύκλιος.

Ισονομία για τους υπεύθυνους εργαστηρίων Πληροφορικής με τρίωρη μείωση
ωραρίου ΚΑΙ για το ΣΕΚ.

Padre Nuerto - Πάτερ Ημών

Από Κινηματογραφική Λέσχη Χίου

Ενδιαφέρουσα ταινία του νέου Μεξικανού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Ζάλα, που απέσπασε το βραβείο επιτροπής στο Φεστιβάλ Sundance 2007. Αν με ενθουσιάσει, θα σχολιάσω ξανά.

Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα

Από Κινηματογραφική Λέσχη Χίου

Η αφίσα γράφει "η πρώτη ταινία του Φατίχ Ακίν". ενώ στο imdb μπορεί, κανείς, να διαπιστώσει ότι πρόκειται για την τρίτη ταινία που σκηνοθέτησε ο τούρκος σκηνοθέτης. Το λάθος είναι εσκεμένο, και αποσκοπεί στο να προσελκύσει το Χιώτικο, που αν δεν του πουλήσεις λίγη μούρη, δεν έρχεται να δει την ταινία. Ο σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν είναι ιδιαίτερα αξιόλογος, κι όσες ταινίες του έχω δει, με έχουν αφήσει άφωνο για αρκετά λεπτά και με έχουν απασχολήσει για αρκετές μέρες. Παραγωγή του 1998.

Απεργία Πληροφορικών: το πιο σύντομο ανέκδοτο;

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Οι έλληνες πληροφορικοί κάνανε, λέει, απεργία! Καλά, όχι ΟΛΟΙ οι έλληνες πληροφορικοί, αφού οι πληροφορικοί έχουν αλεργία στο συνδικαλισμό και δεν μαθαίνουν τέτοια πράγματα, που έτσι κι αλλιώς δεν τους ενδιαφέρουν. Όσοι είναι κάπου οργανωμένοι, είναι σε όργανα όπως η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδος, που δεν αποτελούν συνδικαλιστικά όργανα. Υπάρχει η Ε.Π.Ε. (επιστημονικό σωματίο), υπάρχει η Ε.Π.Υ. (που δεν αποτελείται καν από πληροφορικούς !!!), υπάρχει ο σύλλογος των Μηχανικών Πληροφορικής (λες κι οι άλλοι που τελείωσαν 4ετούς έχουν σπουδάσει κάτι διαφορετικό - μια στιγμή, έχουν σπουδάσει κάτι διαφορετικό, έχουν σπουδάσει πληροφορικοί, ενώ οι περισσότεροι μηχανικοί είναι ηλεκτρολόγοι !!!), υπάρχει ο σύλλογος των εκπαιδευτικών πληροφορικής δημοσίου (στον οποίο, επίσης, υπάρχουν σχετικά λίγοι πληροφορικοί !!!).

Μέσα σε όλο το χαμό, υπάρχει και το e-ΤΕΕ, μπάσταρδο δημιούργημα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος που αποσκοπεί στην απορόφηση των κραδασμών όσον αφορά το αίτημα δημιουργίας Επιμελητηρίου Πληροφορικής. Με απλά λόγια, το Τ.Ε.Ε. ΔΕΝ θέλει να δημιουργηθεί επιμελητήριο πληροφορικής, διότι αν γίνει κάτι τέτοιο, μπορεί ορισμένοι υπερ-καβατζομένοι μεγαλο-απατεώνες του Τ.Ε.Ε. να μην χάσουν λίγα από τα λεφτά που μασάνε ούτως ή άλλως από δημόσια έργα κλπ. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να πάνε πολύ κόντρα στους μασώνους του Τ.Ε.Ε., αφού έτσι κι αλλιώς έχουν γραμμένη την πληροφορική στα π@π@ρι@ τους, και τη θεωρούν περισσότερο σαν μια αφορμή για να μασάμε φράγκα από την Ε.Ε.

Έτσι, στην Ελλάδα ΔΕΝ υπάρχει κανένα όργανο που να μπορεί να συμβουλέψει υπεύθυνα την κυβέρνηση σχετικά με την πληροφορική, η κυβέρνηση αδιαφορεί, "σκοτώνοντας" ορισμένα ευρωπαϊκά πακέτα, η Ελλάδα είναι μία από τις πιο αναλφάβητες, ψηφιακά, χώρες. Κι οι πληροφορικοί;

Εδώ, λοιπόν, φίλοι μου, έρχονται οι συνάδελφοι πληροφορικοί να σου πουν "μπορεί να πληρώνομαι 500-800 ευρώ το μήνα - ανάλογα την περίπτωση - και ανασφάλιστος ή με ΤΕΒΕ, αλλά δεν είμαι υπάλλοιλος. Ω, όχι! Εγώ, είμαι στέλεχος" (γέλια κονσέρβας). Οι πιο πολλοί πληροφορικοί που έχω συναντήσει σου προκαλούν απογοήτευση και μόνο που τους βλέπεις. Όσοι δεν αντέξανε να το παίζουν "στελέχη", ή δεν αντέξανε την απάνθρωπα σκληρή δουλειά των 12Χ6+6 ωρών εργασίας την εβδομάδα (δίνεις μεν τη ζωή σου, αλλά τη δίνεις για πολλά λεφτά), τα παρατήσανε. Και "τα παρατήσανε" σημαίνει ότι γίνανε καθηγητές στα σχολεία. Τουλάχιστον η παλιά γενιά. Η νέα γενιά πάει πρώτα στα σχολεία. Σου λέει "που να μπλέκεις" και "ποιος έχασε τα λεφτά του για να τα βρούμε εμείς, πάμε στα σίγουρα, λεφτά είναι κι αυτά".

Όσον αφορά την απεργία, την έκαναν οι πληροφορική της Αττικής, σε κάποιο σύλλογο που έχουν, στον οποίο εγώ δεν μπορώ να γραφτώ (αφού ζω στην επαρχία) και δεν γνώριζα καν την ύπαρξή του. Η Ε.Π.Ε. έμαθε και ενημέρωσε αργά για την απεργία των πληροφορικών και έστειλε στα μέλη της ένα δελτίο τύπου μία ημέρα μετά την απεργία. Έτσι, η απεργία δεν έγινε καν γνωστή.

Εγώ λέω, ας κάνουμε όλοι οι πληροφορικοί μία ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ απεργία, για 10 μέρες. Τα κλείνουμε όλα, έτσι, για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας, να δούμε ποιοι είναι μαζί μας και ποιοι είναι με την αντίδραση που κρατάει τον τόπο κολημένο στο παρελθόν. Δεν δουλεύουν ουτε κανάλια, ούτε ίντερνετ, ούτε κινητά, ούτε τίποτα, για 10 μέρες, να κλάσει λίγο μέντες ο σύστημας. Δεν θα κάνουμε επανάσταση, απλώς απαιτούμε κι εμείς μερίδιο από την πίτα. Είμαστε εντελώς συμβιβασμένοι και ενταγμένοι στο σύστημα, είμαστε χρήσιμοι στο σύστημα, είμαστε λαπάδες, μη μας πετάτε έξω από το χωρό, γιατί αν το "γυρίσουμε" σε επαναστάτες, θα την πληρώσετε ακριβά.

Όμως, αυτό είναι μόνο η άποψή μου. Να και το δελτίο τύπου της Ε.Π.Ε.:

Όλοι οι Πληροφορικοί στην Γενική Απεργία

Η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας στηρίζει τους εργαζομένους του κλάδου Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών στον αγώνα τους

Αθήνα, 12 Νοεμβρίου 2008

Σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης και ενώ σπαταλώνται δεκάδες δις ευρώ για τη στήριξη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που είναι και οι κύριοι υπεύθυνοι για την κρίση, Κράτος και επιχειρηματίες  γυρνούν την πλάτη στους εργαζομένους και ετοιμάζονται να θυσιάσουν χιλιάδες θέσεις εργασίας νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα λυθούν οι εγγενείς ανορθολογισμοί του οικονομικού μοντέλου που κυριαρχεί παγκοσμίως. Ο κλάδος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον παραλογισμό, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε δυναμικές κινητοποιήσεις που εκκινούν από την εύλογη ανάγκη των εργαζομένων να προασπίσουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους στην εργασία.

Η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας είχε επισημάνει τους κινδύνους και είχε διατυπώσει τις προτάσεις της ήδη από το 2005, με υπόμνημά της προς τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών (http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=216). Δεν εισακούστηκε. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, φαίνονται με δραματικό τρόπο οι συνέπειες της αδράνειας της Πολιτείας. Οι προβλέψεις μας επαληθεύτηκαν διότι η Πολιτεία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις ευθύνες της και να αναλάβει δράση σε σχέση με τις προτάσεις μας η κυριότερη από τις οποίες είναι η ίδρυση ενός Εθνικού Επιμελητηρίου Πληροφορικής και Επικοινωνιών.

Αντ' αυτού προτίμησε να συνδιαλέγεται με την ηγεσία του ΤΕΕ, η οποία προσπαθεί με τεχνάσματα (http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=334) να υπονομεύσει τις προσπάθειές μας σε αντίθεση με τις ανάγκες της πατρίδας και τις επιθυμίες των μελών της Μηχανικών Υπολογιστών.

Ως εκ τούτου, καλούμε τα μέλη μας και όλους τους Πληροφορικούς να συμμετέχουν μαζικά στην προγραμματισμένη απεργία και την Πολιτεία να αναγνωρίσει τα σφάλματά της και να τα διορθώσει πριν ξεφύγει η κατάσταση από κάθε έλεγχο

Ε.Π.Ε.

Salvador Puig Antich

From Κινηματογραφική Λέσχη Χίου

Η ταινία αυτής της εβδομάδας αφορά τον Salvador Puig Antich, Καταλανό αναρχικό που εκτελέστηκε με κατασκευασμένες κατηγορίες. Στον ρόλο του πρωταγωνιστή ο μαϊντανός του ευρωπαϊκού κουλτουρο-σινεμά Daniel Brühl ο οποίος είναι γερμανο-ισπανός (άρα όχι καταλανός, ε;). Στο κάτω δεξί μέρος της αφίσας μπορείτε να δείτε και τον original Salvador Puig Antich.

Κακές Συνήθειες

From Κινηματογραφική Λέσχη Χίου

Η Κιν/κη Λέσχη Χίου προβάλει την ταινία "Κακές Συνήθειες" του Simon Bross. Η ταινία προβάλεται στο κλασικό μέρος (Ομήρειο Π.Κ.Δ.Χ.) και την κλασική μέρα και ώρα (Παρασκευή, 20:30). Σας περιμένουμε, αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

The spirit

Ενδιαφέρουσα προσπάθεια φαίνεται η ταινία του Frank Miller με τίτλο The spirit, βασισμένη στα ομόνυμα θρυλικά κόμικς του Will Eisner. Στην ιστορική αξία του κόμικ έρχεται να προστεθεί η λάμψη μερικών χολυγουντιανών αστεριών όπως οι Scarlett Johansson και Eva Mendes.

Το τρέιλερ:

Μία γνώμη που πέτυχα σε κεντρικό σημείο του παγκόσμιου ιστού:

The Spirit was a comic strip written by Will Eisner in the 40's and early 50's. The stories were all seven pages long, had a lot of color and the slogan Action, Mystery, Adventure. The Spirit was way ahead of it's time, the only other comicbook writers of that era that even came close to Eisners genius was Carl Barks and Floyd Gottfredson.

In The Spirit Eisner experimented with the comic book medium. Telling short and great stories of various kind. Film-Noir, Science Fiction, Action, Mystery, Adventure etc. Pushing the medium to it's limits. It also had a wide variety of female characters that was one of the Spirits greatest weaknesses.

Frank Millers Sin City is a totally different animal. The Spirits stories are set in Central City, a town ment to be any larger city in America. Basin City, the story of Sin City, is the grittiest, most corrupt and run down city in the United States with hookers, corrupt politicians and an all powerful mafia. The men are "tough guys" or perverted psychos and the women are most of the time dressed in next to nothing.

I've got nothing against Sin City. I like those stories. Like Roger Ebert said: It's Film-Noir, taken to the extreme.  But The Spirit is not Film-Noir taken to the extreme. And judging by the trailer that is what Frank Miller does. He doesn't make Will Eisner's The Spirit. He's making Frank Millers Sin City starring The Spirit.

Import / Export

Από Κινηματογραφική Λέσχη Χίου

Η Κινηματογραφική Λέσχη Χίου σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Import/Export", στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χίου, την Παρασκευή 31/10/2008, στις 20:30. Δικός μου ρόλος στην ομάδα είναι η κατασκευή των αφισών.

Χαμένος στο διαδίκτυο

Ο συγγραφέας του μπλογκ ζητά συγνώμη για την απόσταση των ημερομηνιών από ποστ σε ποστ, αλλά είχε κι αυτός τις δυσκολίες του. Το διαδίκτυο είναι τεράστιο κι είναι εύκολο να χαθείς και δύσκολο να ξαναβρεις το δρόμο σου. Δεν πειράζει, βέβαια, να χάνεσαι πότε πότε, αλλά όταν είσαι χαμένος, από που θα ανανεώνεις το μπλογκ και τι θα γράφεις; "Δεν ξέρω τι να σας πω σήμερα". "Ούτε και σήμερα έχω κάτι συγκεκριμένο να σας πω".

Τέλος πάντων, όλο αυτό τον καιρό ήμουν απασχολημένος με αυτό.